Je bent gestopt met bellen
En je hebt 't niet eens gemerkt.
“Ik en ChatGPT zijn daarmee bezig.”
Een founder zei dat een paar maanden geleden in een peer group. De vraag was: “Hoe bouwt iemand vertrouwen met jou op?”
Niemand lachte. Hij maakte geen grap.
‘t Gebeurt niet in één keer. ‘t Begint klein. Je zit op een beslissing. ‘t Is 22u. Je zou je mede-oprichter kunnen bellen. Je vrouw. Die vriend die ook een bedrijf runt. Maar dat gesprek wordt rommelig. Ze duwen terug. Ze stellen vragen die je niet wil beantwoorden. Dus open je ChatGPT. ‘t Geeft een antwoord. Snel. Geen tegengas. Geen ongemakkelijke stilte. Geen “ik denk dat je hier fout zit.”
Dus doe je ‘t opnieuw. En opnieuw. En stilaan horen de mensen die je vroeger belde niks meer van je.
AI daagt je niet uit. ‘t Bevestigt je. Elke keer. ‘t Geeft je ‘t meest logische gemiddelde van alles wat ooit over je probleem geschreven is. Dat voelt als denken. Da’s ‘t niet. ‘t Is patroonherkenning verkleed als inzicht.
Ik heb dit zelf geleefd. Vorig jaar, juni tot oktober. Funnels gebouwd. Met ChatGPT over strategie gepraat. Nul klanten gezien. ‘t Systeem dat ik bouwde deugde niet, want er keek nooit iemand echt naar.
De kanteling kwam toen ik stopte met eerst naar AI te gaan. Nu bel ik Dennis. Ik ratel. Hij duwt terug. Hij zegt ‘t ding dat niemand anders me recht in m’n gezicht zegt. En de output van dat rommelige, menselijke, imperfecte gesprek, dát breng ik naar de machine. Mens eerst. Machine daarna.
AI pakte al je makkelijke werk af. Wat overblijft zijn harde beslissingen, de hele dag. En harde beslissingen hebben mensen nodig die je gezicht kunnen lezen en zeggen: “je gelooft dat zelf niet, of wel?”
ChatGPT kan dat niet. Dat zal ‘t nooit kunnen.
Dus hier is mijn vraag. Wanneer belde je voor ‘t laatst iemand over een beslissing in plaats van ‘t te prompten?
Kan je ‘t je niet herinneren, dan weet je precies waar ik ‘t over heb.
Ruben
P.S. Als dit raakt en je wil zien wat er in jouw bedrijf écht in de weg zit: boek een doorlichting.
