Waarom doet niemand eigenlijk wat ik wil?

Waarom doet niemand nu gewoon wat ik gevraagd heb?

Da’s de exacte vraag die in mijn hoofd zat toen ik mijn eerste “baby” verkocht. Mijn eerste bedrijf ooit. En ‘k ben die verkoop ingegaan met een verwachting die’k zelf nooit heb uitgesproken.

En da’s eentje die nog altijd ergens knaagt.

Aan de onderhandelingstafel zou’k een stoeltje in de board houden. Op een afstandje, maar nog altijd betrokken. ‘k Zou nog iets kunnen betekenen voor die mensen. Alleen, ‘k had dat nooit op die manier geformuleerd.

Wat ik wél te horen kreeg: “Jij zal altijd wel een beetje de papa zijn”.

En dat raakte éxact ‘t plekje dat jeukte. Ik had stiekem de nood om gezien te worden. Om mee te blijven tellen. Dus ‘k was akkoord, knikte en ik zei er weinig op.

Drie keer raden wat er nadien gebeurde. Exact, niks. Nooit meer iets over gehoord.

Ik werd stilletjes weggeparkeerd, op de grond gezet. En dat maakte mij pissig. En, truth be told, ook wel een beetje verdrietig.

Maar, heb ik ooit gezegd: “Kijk, dit is mijn concrete verwachting”? Tuurlijk niet! Ik ben gewoon lijntjes blijven gooien. Vragen stellen, inchecken, aanwezig proberen zijn. Ik bleef praten over vanalles, behalve over waar ‘t eigenlijk echt om ging.

En nu, achteraf (in hindsight, zoals ze zeggen) kan’k dat messcherp zien. ‘k Had een verwachting die’k nooit heb omgezet in een afspraak. Ik zat met een wens die’k nooit écht onder woorden heb gebracht. En een lijn die je zelf niet open zet, die valt van zijn eigen weer stil. En daarachter zit frustratie, die niemand ooit heeft uitgesproken.

Zoals we doen, dacht ik: “amai da’s mijn eigen tekortkoming, dat is mijn eigen blinde vlek”. En zo zijn er vast niet veel met ‘t zelfde verhaal.

Tot, vorige week aan de lijn met een ondernemer die’k aan het begeleiden ben. En ik zag daar exact hetzelfde gebeuren.

De ondernemer in kwestie is met een medevennoot in zee. En hij had die een prachtig cadeau gegeven. Twintig jaar aan vallen en opstaan, waar de ander eigenlijk niet meer voor moest knokken. Eigenlijk ‘t toegangsticket, tot waar ik nu, na 20 jaar ondernemen mag staan.

En onder dat cadeau zit een verwachting. Ah ja, ‘t is toch normaal dat die nieuwe vennoot minstens even hard zou knokken als die ondernemer zelf heeft gedaan. Right? Tuurlijk! Mega logisch, alleen had die dat nooit zo gezegd.

Tot de dag van een oplevering. Er moest een document buiten. En dat document trok, in zijn beleving, op niets.

En dan speelt ons brein een spelletje. Wat gebeurt er: We gaan af op ‘t resultaat. Dat plan hier is niet goed genoeg. Je staat hier niet écht achter, toch?

Welkom op de assumptietrein. Drie wilde assumpties, allemaal op één hoop. En die zorgen ervoor dat je, opnieuw, eigenlijk niet zegt waarop ‘t staat. En op’t einde van die rit is er een gesprek gaande tussen twee mensen. Alle twee straal langs elkaar aan’t spreken. En elk met ‘t gevoel: “Ja maar ge begrijpt mij niet hé?”

We zijn in dat gesprek stilletjes beginnen graven. Wat is er nu eigenlijk aan de hand? En op den bodem van ‘t verhaal, ging het hierover:

“Als ik met iemand in zee ga, dan verwacht ik dat die er even hard voor gaat als ik doe. En ‘k heb nu het gevoel dat ik er weer helemaal alleen voor sta.”

En dat had onze ondernemer nog nooit luidop gezegd. Laat staan tegen degene die ‘t eigenlijk moest horen.

Mijn job dan om ‘t om te draaien. En hem een kader te geven om dat gesprek wél te voeren. De vier G’s (afgekeken uit de psychologie, en ze werken altijd).

• Gebeurtenis. Het document was ondermaats. Dat is het feit dat op tafel lag, zonder oordeel over de mens erachter.
• Gevoel. Bovenaan lag frustratie. Daaronder lag angst. De angst om er alleen voor te staan. De angst dat de ander er anders in zit dan hij.
• Gevolg. Door die angst ontplofte hij met “het is niet goed”, en werd hij kwaad. Op de verkeerde dingen.
• Gewenste uitkomst. Dat is de vierde G, en daar draait alles om. Wat hij écht wou vragen was: zit jij hier even hard in als ik? We gaan nu eigenlijk trouwen, en ik wil weten of je er met dezelfde intentie in staat. Dit is het moment dat ik dat moet weten.

Zijn verwachting van dat gesprek, vooraf? “Dat loopt slecht af. Ik ga er alleen voor staan. Ik ga het weer allemaal zelf moeten doen.”

Wat er echt gebeurde: zijn medevennoot zei “natuurlijk wil ik dat even hard als jij. Ik wist gewoon niet wat je hiervoor nodig had. Kom, we sluiten ons twee dagen samen op tot dit ding staat en we er allebei gelukkig over zijn.”

Van twee verwachtingen die nergens op elkaar aansloten, naar twee mensen die terug op dezelfde lijn stonden. Inclusief de volgende stappen.

Dat is wat er gebeurt als je die communicatie openlegt.

Dat gesprek heb ik bij m’n eigen bedrijf nooit gevoerd. Ik bleef lijntjes gooien tot er geen lijn meer was. En jarenlang was ik stilletjes kwaad om een afspraak die ik nooit heb gemaakt.

Dus de vraag om mee te zitten: Waar zit jij nu op een verwachting te broeden die je nog nooit hebt uitgesproken? En wie ben je aan het straffen voor een afspraak die nooit is gemaakt?

P.S. En als je liever de hele knoop op tafel legt: je samen opsluiten tot het uitgesproken én af is, dat is letterlijk wat wij doen. Het begint met één eerlijk uur. Boek een doorlichting.